فردگرایی لیبرال
21 بازدید
محل نشر: رواق اندیشه » مهر 1381 - شماره 10 »(14 صفحه - از 37 تا 50)
نقش: نویسنده
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
در دنیای جدید، برخی از مکتب‏های سیاسی همچون لیبرالیسم، شعارهایی را مطرح می‏سازند که گاه پاره‏ای از آنها با ره‏آورد ادیان در تعارض قرار می‏گیرد. بررسی جنبه‏های گوناگون این مکاتب و میزان سازگاری آنها با ادیان آسمانی، به ویژه دین مبین اسلام، یکی از مسائل مهم دین‏پژوهی است. در این نوشتار، نویسنده یکی از آموزه‏های‏مشترک لیبرال‏ها(فردگرایی) را مطرح‏می‏سازد و به بررسی انتقادی عناصر چهارگانه آن می‏پردازد. لیبرال‏ها در مقابل مارکسیست‏ها که شعار اصالت جامعه و تقدم منافع اجتماعی بر منافع فردی را سر می‏دهند، به گونه‏ای افراطی به اصالت فرد و رجحان مصالح فردی می‏اندیشند. از آن جا که این تفکر، فرد انسانی و خواسته‏های او را بر همه چیز ـ حتی بر خدا و دستورات دینی ـ غالب و حاکم می‏داند، در این مقاله در صددیم با معرفی این نگرش از زبان محققان غربی، به بررسی و نقد آموزه‏های آن بپردازیم؛ اما پیش از ورود به بحث لازم است مختصری درباره تعریف لیبرالیسم، پیشینه تاریخی آن و عقاید مشترک لیبرالیست‏ها بدانیم. لیبرالیسم، فلسفه‏ای سیاسی است که معتقد است سازمان‏های سیاسی باید از طریق نقشی که برای علایق افراد ایجاد می‏کنند توجیه شوند؛ علایقی که جدای از مفهوم جامعه، قابل درک هستند؛ فرهنگ‏ها، اجتماعات و دولت‏ها فی نفسه هدف نیستند و سازمان‏های سیاسی و اجتماعی نباید در اندیشه مسخ یا تکامل طبیعت انسانی باشند؛ زیرا مردم در این که در زندگی اقتصادی و معنوی خود چه هدفی را دنبال کنند آزادند. امّا از آن جا که اهداف و مقاصد همه مردم به طور طبیعی با یکدیگر هماهنگ نیستند، ساختاری از قواعد لازم است تا از طریق آن افراد بتوانند میان اهداف خود و دیگران توافق و تسالم برقرار سازند...
آدرس اینترنتی